با یاد و نام خدای مهربان

این روزها ایام خاطره انگیز و غرور آفرینی برای ملت بزرگ ایران است، آزادی خرمشهر و دوم خرداد یک وجه مشترک دارند ، هر دو حماسه نام گرفته اند.

 دوم خرداد:

در دوم خرداد سال ۷۶ سید محمد خاتمی که با وعده "فردای بهتری برای ایران اسلامی" در عرصه انتخابات ریاست جمهوری حاضر شده بود ، در اوج ناباوری و با اکثریت آرا به پیروزی رسید. بخشی از ارکان قدرت تلاش می کردند یا حداقل دوست داشتند رقیب او پیروز گردد. در این اوضاع برد اصلاح طلبان حتی برای خودشان نیز قابل تصور نبود .عظمت حضور مردم در پای صندوق های رای به اندازه ای بود که مقام محترم رهبری از آن روز به عنوان "حماسه" یادکردند.

خاتمی ۸ سال رئیس جمهور ماند. اتفاقات تلخ و شیرین بسیاری در آن سالها رخ داد که اکنون مجال پرداختن به آنها نیست. شاید به همان میزان که بحران آفرینی ها سد راه شد ، عدم سازماندهی تشکیلاتی و نداشتن استراتژی به همراه غفلت از لایه های زیرین اجتماع نیز به فرایند اصلاحات ضربه زد.

اکنون ورق به گونه دیگری رقم خورده است. اصولگرایان به صورت تقریبا" یکدست در ارکان مهم حاکمیت جای گرفته اند، اما رادیکالیسمی که از دل اصولگرایی سر برآورده و به اقتدار گرایی منتهی شده چنان قاعده بازی را به هم ریخته که حتی محافظه کاران سنتی جناح راست نیز از آنچه گذشت و می گذرد بیمناک شده اند. علاوه بر مسائل داخلی عرصه روابط بین الملل چنان به چالشهای اساسی دچار گردیده که برای اولین بار در طول تاریخ تشکیل سازمان ملل متحد، دو قطعنامه با اجماع علیه ایران صادر شده است .

اکنون در چرایی این موارد سخن نمی گوییم اما بی تردید اصلاحات راه بی بدیل این نظام برای رهایی از چالش هاست.گزینه برون شویی که فرصت نوزایی"جمهوری اسلامی ایران" را فراهم می آورد. محافظه کاران نیز چه بخواهند و چه نخواهند آنجا که اقتضا می کند قدم در همان راهی می گذارند که خود،اصلاح طلبان را از ورود به آن نهی می کردند و برسر آن غوغا به راه  می انداختند. از وعده های انتخاباتی گرفته تا آنچه که اکنون در بحث مذاکره مطرح است مشحون از مصادیق این موضوع است. گو اینکه گفتمان اصلاح طلبی خوب و ضروری است اما عواید آن نباید به نام اصلاح طلبان ثبت شود!

کسانی که از انبوه هزینه های "انقلاب" آگاهی دارند هیچگاه آن را به اصلاحات ترجیح نخواهند داد. چه که حکمرانی خوب فقط در مسیر اصلاحات به دست خواهد آمد. فرو کوفتن اصلاحات و اصلاح طلبان از یک سو و کامجویی از دستاورد های آن چیزی نیست که بتوان از آن دفاع کرد.کسانی که از پایان اصلاحات سخن می گویند باید به الزامات گفته خود نیز توجه داشته باشند که اگر داربست اصلاحات در یک نظام بریزد اتفاقات ناخوشایندی رخ خواهد داد. اصلاح طلبان تلاش می کنند این دار بست پابرجا بماند.بر همین اساس با تمام توان و با انگیزه ای بیشتر از شورا ها در انتخابات مجلس حضور خواهند یافت .

تو کار خود با خدای انداز و دل خوش دار         که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند