با نام و یاد خدای مهربان

کلمه:شاید این نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی باشد که درآستانه ی پایان دور اول ریاست جمهوری یک رییس جمهور، گمانه زنی ها و احتمالات تا این حد و آن هم اینچنین زودهنگام شروع و اوج گرفته باشد، چرا که معمولا دوره های ریاست جمهوری در ایران دو دوره ای بوده و معمولا نامزد ها برای خود شانس چندانی قائل نیستند. اما با توجه به وضع موجود جریانات و جناح ها این امید را دارند و  این ضرورت ناشی از دلسوزی انقلاب را حس می کنند که دوره ی ریاست جمهوری جناب آقای احمدی نژاد می تواند و باید یک دوره ای باشد.

در این میان پیشنهاداتی نیز برای "تشکیل دولت وحدت ملی" از سوی عقلا و دلسوزان طرح شد که البته این پیشنهاد درحد تئوری و نظریه باقی ماند. البته این پیشنهاد سوالی را در درون خود مستتر داشت: " چه کسی می تواند و این قابلیت را دارد  که کاندیدای ریاست دولت وحدت ملی باشد؟"  پاسخ به این سوال از آن رو اهمیت دارد که طیف های متنوع و با اختلافات فکری فراوان، خود را برای انتخابات آینده آماده می کنند. در واقع شاید گزینه ای که هم مورد قبول جریان گسترده ای از جریان اصولگرا باشد و نیز مورد تایید طیفی گسترده از جریان اصلاح طلب باشد، عامل اصلی مخالفت با طرح دولت وحدت ملی شد.

اگر چه پیشنهاد دولت وحدت ملی مغفول ماند اما رویکرد جدید جناح ها و جریانات سیاسی برای انتخابات حاکی از تحولاتی در عالم عمل سیاسی است.

رایزنی های انجام شده با میرحسین موسوی برای شرکت در انتخابات اگر چه به رویه ای مرسوم برای همه  دوره های انتخابات ریاست جمهوری از سال 76 تا کنون تبدیل شده است اما شنیده ها و اخبار در مورد رایزنی شخصیت های مختلف نظام با میرحسین، همچنین اخبار رسیده از ابراز نگرانی میرحسین موسوی درباره وضع موجود و آینده انقلاب حاکی از جدی بودن تلاش شخصیت ها و احزاب برای متقاعد کردن میرحسین برای ورود به عرصه انتخابات است. نگاهی به اخبار منتشر شده در هفته های گذشته  حاکی از جدی بودن این مساله است.انتشار اخباری مبنی بر ملاقات شخصیتهای دو جناح  و استقبال آن ها از ورود  میرحسین به عرصه انتخابات نیز بر این گمانه ها دامن می زند. جالب اینجاست که وابستگی فکری کسانی که از میرحسین برای حضور در عرصه دعوت کرده و یا حتی رایزنی کرده اند طیفی از جناح ها و گروه ها را در بر می گیرد. شخصیت هایی از حزب موتلفه اسلامی، جامعه روحانیت مبارز، جامعه اسلامی مهندسان، جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و حزب توسعه و عدالت گرفته  تا چهره هایی ازمجمع روحانیون مبارز، نیروهای خط امام، حزب کارگزاران سازندگی، جبهه مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و...  در دو طیف جریان ها و جناح های نظام، موزاییکی از سلایق مختلف را شکل می دهند که در هفته های گذشته از کاندیداتوری میرحسین موسوی استقبال نموده اند. اگر چه نظرات شخصی را نمی توان  و نباید موضع احزاب لحاظ کرد اما همین مساله حاکی از پتانسیل بالای میرحسین برای ایجاد وفاق و یاد آور روز های خوب حزب جمهوری است.

با اینکه به نظر می رسد دولت وحدت ملی درحد یک پیشنهاد باقی مانده است اما شاید این ظرف مظروف خود را یافته باشد. با این حال این هنوز یک احتمال است و هفته های آینده می تواند سرنوشت ساز باشد. اما نه لزوما برای اعلام حضور یا عدم حضور مستقیم در عرصه انتخابات بل برای رسیدن به این نتیجه که آیا "حضور مستقیم در انتخابات" یا "حضور فعال در عرصه عمومی برای حمایت از کاندیدایی که بتواند دغدغه های دوستداران انقلاب را کم کند"، مساله ی اصلی بررسی ها و رایزنی ها هفته های آینده است. در نهایت اینکه به نظر می رسد "حقیقت"، "ضرورت" ، و "مصلحت" نظام و انقلاب معیار اصلی تصمیم گیری برای ورود به عرصه انتخابات است و نه "احتمال پیروزی" در آن.  

لاری:اگر به هر دلیلی خاتمی به جمع بندی نرسد، مناسب ترین شخص میرحسین موسوی خواهد بود/باران

عارف: از حضور ميرحسين استقبال مي‌‏كنيم /کلمه

رئیس جمهورباید ظرفیت پست و مقام را داشته باشد/علی مطری

حمایت همه نیروها از میرحسین ، گفتگوی مهم اعتماد با ظریفیان/ارومیه