سوتک گلو

                                      با نام ویادخدای مهربان                               

این روزها یادآورایام رحلت حضرت امام خمینی(ره)ونیزسالگردقیام پانزده خرداد ميباشد،سخن گفتن ازحضرت امام و ویژگی هایش حقیقتا" کار دشواری است ،او بحق معماربزرگ انقلاب بود و نیزخلاصه همه خوبیها.

علاوه بر آراء و نظریات هوشمندانه او در عرصه فقهی ،حوزه سیاسی نیز -مخصوصا"بعد از انقلاب - مشحون از تدبیر ،شهامت و تهورمثال زدنیش درتصمیم گیری های بزرگی است که ایران اسلامی را از تلاطم های مختلف می رهانید.نفوذكلامش درمردم ارتباطي به میزان بهره مندیش از قدرت نداشت ،به معنای واقعي کاریزمایی بود که به مردم عشق می ورزید.نگاهش به مردم در ساختارقدرت نگاهی منحصربه فردبود ،وقتی می گفت اگربه من خدمتگذار بگویید بهتر از آنست که رهبر بگویید،تعارفی درکار نبود و از عمق جان به آن باور داشت.کرامت انسان ،آزادی ،عدالت استکبار ستیزی و قانون گرایی برایش دغدغه های مهمی بودند.با این که دوران جنگ مضایق خاص خود را می طلبید،اما چندجا تاکیدکرده بودکه بعدازجنگ همه چیزباید به روال قانونی خود باز گردد.

دیشب دکتر ولایتی میهمان برنامه نگاه یک سیما بود و خاطراتی از امام نقل می کرد.از چگونگی مواجهه وزیرامورخارجه وقت شوروی سابق(شوارد نادزه) با امام سخن می گفت و از سفارشاتی که امام برای دکتر در سفرهای دیپلماتیک می کرد حرف می زد.می گفت یکی از تاکیدات مهم و همیشگی امام برای من دردیداربا مقامات کشورهای همسایه این بود که به آنها بگویم :" ما می خواهیم با شما زندگی کنیم." دکترولایتی می گفت درحقیقت امام بانی راهبرد تنش زدایی در عرصه سیاست خارجی کشور بود.

وداعش گرچه دردناک بود اما شاید صحنه هایی از آن دست که رابطه بی ریای یک ملت با مراد خود را نشان داد کمتر اتفاق افتد.با مرور غزلی از آن عارف فرزانه ياد و نامش را گرامي  مي داريم و به روح بزرگش سلام و درود مي فرستيم :

ما زاده عشقیم و فزاینده دردیم         

                               با مدعی عاکف مسجد ،به نبردیم

با مدعیان ،درطلبش عهد نبستیم            

                                      با بی خبران ، سازش بیهوده نکردیم

درآتش عشق تو خلیلانه خزیدیم          

                                     در مسلخ عشاق تو ، فرزانه و فردیم

درمیکده با می زدگان،بیهش و مستیم       

                                     در بتکده با بت زده ،هم عهدچو مردیم

درحلقه خودباختگان چون گل سرخیم          

                                     در جرگه زالو صفتان ، با رخ زردیم

در زمره آشفته دلان ،  زار و نزاریم            

                                    در حوزه صاحب نظران ،چون یخ سردیم

با صوفی و درویش و قلندر به ستیزیم         

                                     با می زدگان ، گمشدگان ،بادیه گردیم

با کسان ننمائیم بیان ، حال دل خویش              

                                   ما خانه به دوشان همگی صاحب دردیم